یا هو

الا  ای  مردمان  رفته  از   هوش                                خمش باشید دارم صد سخن گوش

سخن از درد و رنج و محنتم  بود                                سخن از بی کسی و رنج و غم بود

سخن را لکه ی ننگ است حرفم                                مثال   زجه  ی   مرد   است  حرفم

ولی یارب  تو  خود   دانی  ندارم                                به  جز  این چاه  جز  گفتن   ندانم

مرا  خوش  روزگاری   بود    دیروز                               مرا    یاری   پری   رو    بود   دیروز

مرا    گل اختران   کردند     بهروز                                که  من  بهروز   دیروزم   نه   امروز

گذر   کردند   از  ما خوش  زمانها                                نظاره   کرد   بر   ما   بد     نظرها

همان   یار   پری   رو  و پری  وش                               بماند   از   او   برای   ما    فریبش

فریب   ناز   خند   و    باز   رویش                                شدم   آواره    از    این  در  کویش

عجب چون طفلکان ما ساده بودیم                             به  سان  گل خزان ما  خاب  بودیم

چو شهد و نوش ما نیرنگ خوردیم                               غلط    انگاشتیم    آتش  بخوردیم

سوال   من  ز آن   خوش  دلنوازم                               که    رازم   را   ببازم    از    نیازم

چرا  دیریست  از ما  برده ی  یاد ؟                               چرا کردی برون از  سینه ام  شاد؟

تو خود دانی که  من محتاج اوییم                                مپیچان سر که سوی توست رویم

ولی دانم سوال من خطایی است                               خطایی بس عجیب و بد بلایی است

زه   آب   دیدگانم   گشته    بیرون                                هزاران  یاد   چون  فرهاد  و مجنون

سخن  بسیار   باید   گفت   امروز                                  نگه   دارید    عذرم   قوم     پیروز

والسلام

شاعر : خودم