قصد بندگی کردم که خداییت را با چشمانم لمس کنم به دنبال همسازی بار سفر بستم و نومید ز خلق راه بی راهه گرفتم که تو را دریابم.
به فلک رسیدم آمدم حاجت خود عرضه کنم هرچه بر در زدم هیچ ندایی نیامد گویا به خواب رفته بود .......... اما نه انگار صدایی آمد مثل صدای زجه ی باد در لا به لای شاخه های درختان ایستادم گوش کردم آری خودش بود انگار سالهاست دست به سویت دراز کرده بود این را از تارهای عنکبودش فهمیدم بازگشتم نومید و خسته طریق خاک گرفتم تا به دریا رسیدم آرام و ساکت بود تازه ایجا در هم باز بود وارد شدم ساحل را دیدم کنار سماور شنی اش نشسته بود عرضه ی حاجت کردم دیدمش انگار مرده است بیشتر خیره شدم اما نه باز اشتباه کردم اینجا عجب عرصه ای ایست همه پای کوبان مطرب خوان به سوی تو بودند آری انگار اینان هم زودتر دست به کار شده بودند
گذشتم از هزار و یک کوی و کوچه و وادی باز به سرای خود رسیدم
عجیب بود خودم را دیدم دست بر در و منتظر . منتظر من بود آری دستم گرفت تا به سوی تو آییم حالا من و او ما شدیم البته ما که نه من شدیم و گمشده خود را در درونم یافتم و تو ای انسان تو نیز نگرد که آن را جز در درونت نمی یابی
والسلام